گروه زیست شناسی

سازمان آموزش و پرورش استان آذربایجان غربی

قلب مصنوعی چیست و چگونه کار می کند؟

دی ۱۰, ۱۳۸۶ توسط :   موضوع : اخبار علوم پایه

در گذشته نه چندان دور، پیوند قلب از انسانی به انسان دیگر تنها راه نجات بیمارانی بود که در حادترین مراحل بیماری قلبی قرار داشتند. اما همواره تعداد متقاضیان دریافت پیوند بسیار بیشتر از تعداد اهدا کنندگان بوده است. به این ترتیب همه ساله هزاران نفر در صف انتظار پیوند جان خود را از دست می دهند. تولید قلب مصنوعی دریچه امیدی برای بیماران قلبی گشوده است.

۸۶۴۵۴۵۳۴۱۳۵۱۳.jpg

اما قلب مصنوعی چگونه کار می کند؟
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از  مجله مهندسی پزشکی ، “قلب همانند موتوری در بدن است که نیروی لازم برای تمامی فعالیت ها را تولید می کند. در نظر اول شاید قلب تنها یک عضله به نظر برسد که خون را به رگ ها پمپ می کند. اما اولین دانشمندانی که قدم در راه تولید قلب مصنوعی گذاشتند، با ماشینی پیچیده روبرو شدند که باید ۶۰۰۰ لیتر خون را در یک روز به ریه ها و سایر اعضای بدن پمپ کند. به علاوه نحوه تامین انرژی این ماشین نیز مشکلی پیچیده بود.‏
اولین قلب مصنوعی
در سال ۱۹۸۲، نمونه اولیه ای از یک قلب مصنوعی توسط ‏Paul Winchel‏ طراحی شد. اما استفاده از آن در بدن یک انسان کاری مخاطره آمیز به نظر می رسید. در نهایت جراح متبحری به نام دکتر ‏William Devries‏ از دانشگاه ‏Utah‏ آمریکا تصمیم به انجام این پیوند گرفت. او این دستگاه را ‏Jarvik-۷‎‏ نامید. این نخستین ماشینی بود که می توانست به طور دائم جایگزین قلب شود. بیمار دریافت کننده پیوند، دندانپزشکی ۶۱ ساله به نام ‏Barney Clark‏ بود. شانس زندگی او در صورت عدم دریافت پیوند، کمتر از سی روز پیش بینی می شد. جراحی با موففیت انجام شد و کلارک ۱۱۲ روز زنده ماند. ‏
یکی از ویژگی های ‏Jervik-۷‎‏ ، به کارگیری نوعی فلز مخصوص در حفرات داخلی آن بود. خون در برخورد با این نوع فلز منعقد شده و لایه ای در داخل حفرات تشکیل می داد. این امر سبب تسهیل حرکت خون در قلب می شد.‏
عملکرد‎ Jarvik-۷‎همانند پمپ هوا طراحی شده بود و برخلاف مدل پیشرفته امروزی، لازم بود چندین رشته سیم از بدن بیمار بیرون آمده و به منبع نغذیه خارجی متصل شود. طبیعی ترین پیامد این طراحی، بروز عفونت های متعدد در محل عبور سیم ها از پوست بود. پیش از توقف تولیدJarvik-۷‎‏ ، از آن در چندین بیمار دیگر نیز استفاده شد. اما به علت بروز مشکلات فنی نظیر خطاهای مکانیکی و حجم بسیار بزرگ دستگاه، تولید آن متوقف شد.‏
قلبی مدرن
دو کشف اساسی در تولید قلب های مصنوعی مدرن نقشی کلیدی به عهده داشتند. مورد اول تولید پوریه ضد انعقاد است که در لایه بیرونی قلب مصنوعی استفاده می شود و احتمال پس زده شدن آن را از سوی سیستم ایمنی و بافت های اطراف به حداقل می رساند. کشف مهم دیگر، اختراع سیستم منبع تغذیه قابل کاشت درون بدن است که هیچ گونه حرارتی در بافت های اطراف خود ایجاد نمی کند. این دو کشف از ابداعات فردی به نام ‏Hiroaki Harusaki‏ است. ‏
این دو ویژگی به همراه دهها تکنولوژی دیگر در قالب یک مدل قلب مصنوعی با نام ‏AbioCor‏ ارائه شده است. این مدل در سال ۲۰۰۱ برای نخستین بار به کار گرفته شد و در سال ۲۰۰۴ با رسیدن به حد نصاب های لازم، مجوز ‏FDA‏ را دریافت کرد. ۸۶ درصد از بیماران دریافت کننده ‏AbioCor‏ بیش از یک سال و ۶۴ درصد بیش از ۵ سال شانس زندگی یافتند.


نحوه عملکرد قلب مصنوعی
قلب انسان به طور میانگین خون را با نرخ ۶۰ تا ۱۰۰ بار در دقیقه پمپاژ می کند. قلب در دو مرحله عمل می کند:‏
۱) در مرحله اول، دهلیزهای راست و چپ به طور همزمان منقبض شده و خون را به خارج از قلب می فرستند.‏
۲) بطن ها منقبض شده و خون را به ریه ها و سایر نقاط بدن هدایت می کنند.‏
پس از آن عضلات قلب تا تپش بعدی استراحت می کنند. در این فاصله قلب مجدداً از خون پر می شود.
در بیمارانی که از قلب مصنوعی جدید استفاده می کنند، قلب مصنوعی جایگزین بطن ها شده و دهلیز ها هنوز در جای خود باقی مانده اند. بنابراین در مرحله اول از فرآیند پمپاژ خون، همچنان دهلیز های قلب طبیعی به طور همزمان منقبض شده و خون را به خارج از قلب می فرستند. اما مرحله دوم متفاوت از قلب طبیعی انجام می شود. از آنجا که نحوه طراحی قلب مصنوعی به صورتی است که در هر لحظه خون را تنها به یکی از دو بطن می فرستد، ابتدا خون به ریه ها فرستاده شده و سپس به سایر نقاط بدن پمپ می شود. قلب مصنوعی قادر است خون را با نرخ ده لیتر در دقیقه پمپ کند که برای فعالیت های روزانه کافیست.‏

۶۵۶۴۴۶۴۶۵۶۷۷۶.jpg
اجزای قلب مصنوعی
قلب مصنوعی ‏AbioCor‏ از جنس تیتانیوم و پلاستیک بوده و چهار بخش زیر را به هم متصل می کند:
▪ دهلیز راست
▪ دهلیز چپ
▪ آئورت
▪ شریان ریوی
مکانیسم عملکرد دستگاه بسیار شبیه به یک پمپ هیدرولیک است. در این نوع از پمپ ها، مایع هیدرولیک فشار را از نقطه‌ای به نقطه دیگر منتقل می‌کند. برای درک بهتر عملکرد قلب مصنوعی، نحوه کار اجزای مختلف آن را بررسی می کنیم:
۱) پمپ هیدرولیک:
عملکرد این قطعه همانند پمپ هیدرولیک صنعتی است. نوعی ماده غیر قابل فشرده سازی در این پمپ جریان دارد که نیروی اعمال شده را از یک نقطه به نقطه دیگر می فرستد.‏
‏۲) دریچه ورودی:
این دریچه برای جریان یافتن مایع هیدرولیک از یک قسمت به قسمت دیگر، باز و بسته می شود. هنگامی که مایع به سمت راست حرکت می کند، خون از درون بطن مصنوعی به ریه ها پمپ می‌شود و هنگامی که مایع به سمت چپ می رود، خون به سایر نقاط بدن فرستاده می‌شود.‏
‏۳) سیستم انتقال انرژی به صورت بی سیم:
این سیستم به نام ‏Transcutaneus Energy Transfer‏ (انتقال انرژی از درون پوست) خوانده می شود. اجزای تشکیل دهنده آن دو سیم پیچ داخلی و خارجی هستند. این دو سیم پیچ انرژی را از یک باتری خارجی گرفته و از طریق القای الکترومغناطیسی آنرا به باتری داخلی و واحد کنترل می فرستند. ‏
‏۴) باتری داخلی:
یک باتری قابل شارژ است که در داخل شکم بیمار ایمپلنت می شود. باتری داخلی ۳۰ تا ۴۰ دقیقه وقت در اختیار بیمار قرار می دهد تا بتواند فعالیت هایی نظیر حمام کردن را که در طی آنها مجبور به جدا کردن باتری خارجی است، انجام بدهد.‏
‏۵) باتری خارجی:
این باتری روی یک کمربند قرار گرفته و به دور کمر بیمار بسته می شود. قابل شارژ بوده و ۴ تا ۵ ساعت کار می‌کند.‏
‏۶) واحد کنترل:
این ابزار الکترونیکی کوچک در جداره شکم بیمار کار گذاشته می شود و به کنترل نحوه پمپاژ قلب و ریتم قلبی اختصاص دارد.‏
وزن کلی دستگاه در حدود ۲ پوند (۰.۹ کیلوگرم) است.
مراحل جراحی
پیوند قلب مصنوعی، جراحی بسیار ظریفی است. نه تنها جراح باید دو بطن راست و چپ را از قلب بیمار جدا کند، بلکه باید یک شیء خارجی را در قفسه سینه کار بگذارد. در طی جراحی بیمار موقتاً به پمپ مصنوعی قلب و ریه متصل می شود تا قلب از تپش ایستاده و جراحی میسر شود. قلب مصنوعی به وسیله صدها بخیه به دهلیزهای قلب طبیعی وصل شده و جراح برای پوشاندن بخیه ها از یک لایه بافت مصنوعی استفاده می کند. تعداد پرسنل حاضر در پیوند قلب مصنوعی معمولاً بسیار زیاد است. علاوه بر دو جراح زبده و دستیارانشان، چندین متخصص و تیم پرستاری به کنترل شرایط می پردازند.

۶۷۶۵۴۵۴.jpg

مراحل به این شرح هستند:‏
۱)جایگذاری سیم پیچ داخلی در شکم
۲) باز کردن جناغ سینه و اتصال دستگاه پمپ قلب و ریه (در این مرحله قلب از تپش ایستاده و خون بیمار از طریق دستگاه پمپ می شود).‏
۳)جداسازی بطن های قلب طبیعی( دهلیزها جدا نمی شوند).‏
۴) استفاده از یک مدل پلاستیکی برای تعیین محل دقیق قرارگیری قلب مصنوعی
۵) بریدن بافت های مصنوعی در اندازه های مطلوب و بخیه زدن آنها به آئورت و شریان ریوی
۶) قلب مصنوعی وارد قفسه سینه شده و اتصالات آن با شریان ریوی، آئورت، و دهلیز های راست و چپ برقرار می شود.‏
۷) تخلیه کامل هوای داخل دستگاه
۸) جداسازی بیمار از پمپ قلب و ریه
۹) حصول اطمینان از صحت عملکرد قلب
۱۰) بستن قفسه سینه
شرایط دریافت پیوند
کاندیداهای دریافت قلب مصنوعی معمولاً “بیمارترین بیماران” هستند. یعنی در شدیدترین حالت ناراحتی قلبی به سر می برند. پیوند قلب مصنوعی تنها هنگامی انجام می شود که کاندیدای پیوند حائز تمامی شروط زیر باشد:
▪ در حادترین مرحله بیماری قلبی باشد‏.‏
▪ امید به زندگی در وی کمتر از ۳۰ روز برآورد شده باشد.‏
▪ هیچ امکانی برای دریافت قلب طبیعی وجود نداشته باشد.‏
▪ هیچ راه درمانی جایگزینی در دسترس نباشد.‏
▪ سایز قفسه سینه بیمار با ابعاد قلب مصنوعی همخوانی داشته باشد. این شرط از طریق عکس برداری ‏CAT Scan‏ و ‏X-Ray‏ بررسی می شود. عکس‌های بدست آمده با استفاده از یک برنامه کامپیوتری به نام ‏CAD‏ برای نوعی اندازه‌گیری مجازی، بازسازی می شوند.۲ این نرم افزار قلب طبیعی را به صورت مجازی حذف کرده و ‏AbioCor‏ را مجازاً در قفسه سینه قرار می دهد و در صورت همخوانی ابعاد، اجازه پیوند داده می شود.‏
امید به آینده
در جولای ۲۰۰۶، قلب مصنوعی در بدن یک دختر ۱۵ ساله کانادایی ایمپلنت شد.۳گرچه معمولاً در هنگام پیوند قلب مصنوعی، قلب طبیعی (بطن ها) از بدن خارج می شود، در این دختر قلب طبیعی حفظ شده و قلب مصنوعی به طور موقت و تا زمان پیدا شدن یک قلب اهدایی استفاده شد. اما نتیجه نهایی بسیار شگفت انگیز بود. قلب مصنوعی به تقویت قلب خود بیمار کمک کرد و بعد از ۱۴۶ روز از بدنش خارج شد. در نهایت قلب این دختر عملکرد خود را از سر گرفت.‏
اما نگاهی واقع بینانه به مدل های کنونی، اشکالاتی را نمایان می کند. هنوز هم مشکل بزرگی سایز و کوتاهی طول عمر باقی است. به علاوه ، به علت اینکه این دستگاه ها باید به روش پمپاژ عمل کنند، حرکت در اجزای آنها زیاد بوده و به تجهیزات مکانیکی نسبتاً بزرگی نیاز دارند. پژوهشگران به قلب هایی می اندیشند که جریان خون را به صورت پیوسته برقرار کرده و عملکردی روتوری داشته باشند. این قلب های روتوری، بسیار کوچک بوده و به علت جریان همیشگی خون در آنها، فاقد نبض خواهند بود. اما هنوز مشخص نیست که جریان خون پیوسته چه تاثیری بر بافت های موجودات زنده خواهد داشت. مطالعات انجام شده روی حیوانات حاکی از یکسان بودن نتایج جریان خون بدون نبض و جریان خون پمپاژی است. به هر ترتیب، تا زمانی که این مدل در یک داوطلب انسانی به کار گرفته نشود، نمی توان از صحت نتایج آن مطمئن بود. به هر روی، پیشرفت تکنولوژی قلب مصنوعی آنچه را که زمانی محال به نظر می رسید میسر کرده است.‏

 

 

 

 

 

 

قلب مصنوعی چگونه کار می‌کند؟

قلب مانند موتوری است که همه اعمال بدن را به کار می‌اندازد. به عبارت دیگر، قلب یک پمپ عضلانی است که جریان خون و اکسیژن را به ریه‌ها و سایر نقاط بدن می‌رساند.

قلب انسان روزانه حدود ۲۰۰۰ گالن خون پمپاژ می‌کند. اگر از آن بدرستی محافظت نشود، مثل هر موتور دیگری خراب خواهد شد. به شرایطی که در آن پمپاژ قلب ناکارآمد است، نارسایی قلبی گفته می‌شود.

تا چندی پیش، بیماران مبتلا به نارسایی‌های شدید قلبی فقط در صورت پیوند قلب شانس ادامه زندگی داشتند. سالیانه کمی بیشتر از ۲۰۰۰ پیوند قلب در ایالات متحده انجام می‌شود، یعنی این که ده‌ها هزار نفر از کسانی که در انتظار قلب اهدایی هستند جان خود را از دست می‌دهند. در یازدهم تیر ۱۳۸۰ آبیوکور (AbioCor)، اولین قلب مصنوعی کاملاً مستقل به جای قلب طبیعی پیوند زده شد. این عمل جراحی در لوئیزویل، در ایالت کنتاکی آمریکا، انجام شد و امید به زندگی بیماران نارسایی قلبی را تا دو برابر افزایش داد.

در این جا، نگاهی به طرز کار قلب مصنوعی آبیوکور می‌اندازیم. خواهیم دید که آن را چگونه داخل قفسه سینه بیمار کار می‌گذارند و چه کسانی می‌توانند نامزد دریافت قلب‌های مکانیکی باشند. هم چنین، آبیوکور را با دیگر نمونه‌های قلب مصنوعی که در گذشته ناکارآمد بوده‌اند، مقایسه می‌کنیم.

قلب هیدرولیکی

تعداد ضربان قلب یک انسان بالغ به طور متوسط بین ۶۰ تا صد بار در دقیقه است. انقباض قلب شامل دو مرحله است: در مرحله اول، دهلیز راست و چپ همزمان منقبض می‌شوند و خون را به بطن‌های راست و چپ می‌فرستند؛ در مرحله دوم، بطن‌ها همزمان منقبض می‌شوند و خون را به خارج از قلب می‌فرستند. سپس، ماهیچه قلب به حالت استراحت فرومی رود تا مجدداً از خون پر شود. در قلب آبیوکور هر دو دهلیز در یک زمان خون رسانی می‌کنند، اما قلب مصنوعی‌ای که جایگزین بطن‌ها می‌شود فقط می‌تواند خون را در هر زمان جداگانه از بطن‌ها خارج کند. بنابراین، ابتدا خون را به ریه‌ها و بعد به دیگر نقاط بدن می‌فرستد. در صورتی که یک قلب طبیعی خون را همزمان از دو بطن خارج می‌کند. آبیوکور قادر است بیشتر از ده لیتر خون در دقیقه پمپاژ کند که برای فعالیت‌های روزمره کافی است.

آبیوکور یک دستگاه پزشکی بسیار پیچیده است که طرز کار آن بر پایه پمپ هیدرولیکی قرار دارد این دستگاه مایع هیدرولیکی را از سمتی به سمت دیگر هدایت می‌کند. اجزای سازنده این دستگاه عبارتند از:

ـ پمپ هیدرولیکی

اساس کار این قسمت شبیه پمپ‌های هیدرولیکی است که در تجهیزات سنگین به کار می‌روند. نیرو از یک نقطه توسط مایع هیدرولیکی به نقطه دیگر انتقال داده می‌شود. چرخ دنده داخل پمپ برای ایجاد فشار ده هزار بار در دقیقه می‌چرخد.

ـ دریچه انتقالی

باز و بسته شدن این دریچه باعث می‌شود ‌مایع هیدرولیکی از یک سمت قلب مصنوعی به سمت دیگر جریان پیدا کند. وقتی ‌مایع به سمت راست حرکت می‌کند، خون از طریق یک بطن مصنوعی به داخل ریه‌ها پمپاژ می‌شود و وقتی که مایع به سمت چپ حرکت می‌کند، خون رسانی به دیگر نقاط بدن انجام می‌شود.

ـ سیستم انتقال انرژی بی سیم

این سیستم که به آن سیستم انتقال انرژی از راه پوست (TET) نیز گفته می‌شود، شامل دو کوئل (سیم پیچ) داخلی و خارجی است. انرژی به وسیله نیروی مغناطیسی از یک باتری خارجی به آن سمت پوست بدون هیچ آسیب سطحی انتقال داده می‌شود. کوئل داخلی انرژی انتقالی را دریافت می‌کند و آن را به باتری داخلی و دستگاه کنترل کننده می‌فرستد.

ـ باتری داخلی

یک باتری قابل شارژ در داخل شکم بیمار کار گذاشته می‌شود. این باتری داخلی به بیمار اجازه می‌دهد‌ ۳۰ تا ۴۰ دقیقه بسته باتری اصلی را برای انجام فعالیت‌هایی مثل دوش گرفتن از خود جدا کند.

ـ باتری خارجی

این باتری روی یک کمربند وِلکرو (Velcro) قرار دارد و به دور کمر بیمار بسته می‌شود. هر باتری قابل شارژ حدود چهار تا پنج ساعت کار می‌کند.

ـ کنترل کننده

این دستگاه الکترونیکی کوچک روی دیواره شکم بیمار کار گذاشته می‌شود و سرعت پمپاژ قلب را کنترل می‌کند.

قلب آبیوکور از تیتانیوم و پلاستیک ساخته شده است و به چهار نقطه از بدن متصل می‌شود:

ـ دهلیز راست

ـ دهلیز چپ

ـ آئورت

ـ سرخرگ ریوی

مجموعه این سیستم حدود ۹۰۰ گرم وزن دارد.

عمل جراحی هفت ساعته

عمل جراحی قلب آبیوکور بسیار حساس است. جراحان نه تنها باید بطن‌های راست و چپ قلب طبیعی را قطع و خارج کنند، بلکه می‌بایست یک جسم خارجی را داخل قفسه سینه بیمار کار بگذارند. بیمار باید به دستگاه قلب ـ ریه وصل و سپس از آن جدا شود. این جراحی به صدها بخیه نیاز دارد تا قلب به بطن‌های مصنوعی محکم شود. پیوندها (grafts) آبیوکور را به بقیه قسمت‌های قلب طبیعی متصل می‌کنند. پیوندها یک نوع بافت ترکیبی هستند که برای اتصال عضو مصنوعی به بافت طبیعی بیمار استفاده می‌شوند.

دکتر رابرت داولینگ از دانشگاه لوئیزویل مراحل جراحی را این‌طور توضیح می‌دهد:

۱. کوئل انتقال دهنده انرژی داخل شکم بیمار کار گذاشته می‌شود.

۲. استخوان سینه شکافته و بیمار به دستگاه قلب ـ ریه وصل می‌شود.

۳. بطن‌های راست و چپ قلب طبیعی قطع می‌شوند. دهلیزهای راست و چپ، آئورت و سرخرگ ریوی دست نخورده باقی می‌مانند. این قسمت از جراحی به تنهایی دو تا سه ساعت طول می‌کشد.

۴. کاف‌های دهلیزی (cuffs atrial) به دهلیزهای راست و چپ دوخته می‌شوند.

۵. یک مدل پلاستیکی داخل قفسه سینه کارگذاشته می‌شود تا محل دقیق کاشت قلب مصنوعی مشخص شود.

۶. پیوندها در اندازه‌های مناسب برش زده و به آئورت و سرخرگ ریوی وصل می‌شوند.

۷. آبیوکور داخل قفسه سینه کار گذاشته می‌شود. از اتصالات سریع برای اتصال قلب مصنوعی به سرخرگ ریوی، آئورت و دهلیزهای راست و چپ استفاده می‌شود.

۸. تمام هوای داخل دستگاه خالی می‌شود.

۹. بیمار از دستگاه قلب ـ ریه جدا می‌شود.

۱۰. تیم پزشکی از عملکرد صحیح قلب مطمئن می‌شوند.

متخصصین شرکت سازنده آبیوکور که آبیومِد (Abiomed)، نام دارد می‌گویند‌ در خوش بینانه ترین حالت ممکن، بیمار می‌تواند حداکثر تا شش ماه با قلب آبیوکور زندگی کند. این دستگاه طول عمر بیمارانی را که پیش از این فقط یک ماه امید به زندگی داشتند دو برابر کرده است.

رابرت تولز، اولین بیمار پیوند قلب مصنوعی در لوئیزویل هم اکنون درگذشته است. ده‌ها بیمار قلبی مثل او نیز که تحت همین عمل جراحی قرار گرفتند جان خود را از دست داده‌اند. اما دریافت کنندگان قلب آبیوکور به طور متوسط تا پنج ماه بعد از عمل پیوند زنده می‌مانند. قیمت قلب مصنوعی آبیوکور حدود ۷۰ تا صد هزار دلار (یعنی حدود ۲۴۰ تا ۳۴۵ میلیون تومان) است.

بیمارترین بیمارها

لامان گِرِی می‌گوید کسانی که بیماری آنها مزمن‌تر است در اولویت خواهند بود. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) و شرکت آبیومد پارامترهایی را برای دریافت‌کنندگان اولیه این قلب مصنوعی تعیین کرده‌اند:

ـ به نارسایی قلبی مرحله پایانی مبتلا باشند.

ـ امید به زندگی آنها کمتر از ۳۰ روز باشد.

ـ داوطلب پیوند قلب طبیعی نباشند.

ـ راه درمان دیگری برای آنها وجود نداشته باشد.

این دستگاه به اندازه یک گریپ فروت است و برای این‌که مشخص شود آیا داخل قفسه سینه بیمار جا می‌گیرد یا نه، باید از قفسه سینه عکس اشعه ایکس و سی‌تی‌اسکن تهیه شود. سپس پزشکان از یک برنامه رایانه‌ای کمک می‌گیرند تا قلب آبیوکور را جایگزین قلب طبیعی در قفسه سینه کنند. اگر برنامه رایانه‌ای نشان دهد که دستگاه بدرستی در محل صحیح قرار می‌گیرد، آن بیمار می‌تواند قلب مصنوعی آبیوکور را دریافت کند.

اکنون، بین دو تا سه میلیون نفر در آمریکا از نارسایی قلبی رنج می‌برند و هر سال حدود ۴۰ هزار نفر از آنها درمان می‌شوند. بر اساس گزارش مؤسسه ملی قلب، ریه و خون (NHLBI)، نارسایی قلبی سالانه عامل ۳۹ هزار مورد مرگ و میر است. بیشتر مبتلایان به نارسایی‌های قلبی اگر تحت درمان قرار بگیرند می‌توانند تا حدود پنج سال شانس ادامه زندگی داشته باشند و در بیشتر موارد باید قلب پیوندی دریافت کنند.

در سال ۲۰۰۳، فقط در ایالات متحده ۲۱۴۳ عمل جراحی پیوند قلب انجام شد. متأسفانه، هرسال هزاران نفر در انتظار قلب اهدایی جان خود را از دست می‌دهند. پزشکان همواره سعی می‌کنند ‌عموم مردم را به اهدای عضو بیماران مرگ مغزی تشویق کنند، اما آبیوکور می‌تواند به کسانی که شرایط پیوند قلب طبیعی را ندارند یا این که در فهرست انتظار هستند، زندگی دوباره ببخشد.

نخستین تجربه ها

جارویک ـ ۷ (۷ـJarvik) نخستین دستگاهی بود که انتظار می‌رفت جایگزین دائم قلب طبیعی باشد. در سال ۱۳۶۱، عمل جراحی پیوند جارویک ـ ۷ توسط دکتر ویلیام دِوریز در دانشگاه یوتا در ایالات متحده انجام شد. بیمار دریافت‌کننده قلب مصنوعی یک دکتر دندانپزشک از سیاتل بود.

دکتر بارنی کلارک تا ۱۱۲ روز پس از انجام پیوند زنده ماند سپس به علت مشکلات ناشی از دستگاه جان خود را از دست داد.

جارویک ـ ۷ را ویلِم کلف و دُن اُلسِن طراحی کردند. برخلاف آبیوکور که یک قلب مستقل است، جارویک ـ ۷ از چند سیم خارجی تشکیل شده بود که از داخل بدن بیمار عبور می‌کردند و به یک دستگاه خارجی بزرگ وصل می‌شدند. این سیم‌های بیرون زده باعث ایجاد عفونت‌های مختلف در کلارک شدند.

چهار بیمار دیگر نیز جارویک ـ ۷ را دریافت کردند، اما استفاده از این قلب مصنوعی به علت عوارض جبران ناپذیر نظیر سکته متوقف شد. علاوه بر این، جارویک ـ ۷ دارای اشکالات فنی هم بود و بدرستی در بدن بیمار قرار نمی‌گرفت. مدل اصلاح شده جارویک ـ ۷ اکنون با عنوان قلب مصنوعی کاردیووِست (CardioWest) شناخته می‌شود. البته، موارد استفاده از آن فقط محدود به مطالعات آزمایشگاهی است و به منظور یک ابزار تحقیقاتی به کار می‌رود.

مقایسه قلب طبیعی و قلب مصنوعی

Howstuffworks ‌/‌ مترجم: صدف دژآلود

موضوعات: دهم فصل چهارم

ديدگاه ها غير فعال شده اند